بَيْنَهَا وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً » ؛ « 1 » روزى كه هر كسى آنچه كار نيك به جاى آورده و آنچه بدى مرتكب شده ، حاضر شده مىيابد ؛ و آرزو مىكند : كاش ميان او و آن [ كارهاى بد ] فاصله‌اى دور بود . پروردگارا ، توفيقمان ده كه در هر مرحله و در سر هر دو راهى بين اين كه رضاى تو را انتخاب كنيم و يا هواى نفس را . خدايا ، اين توفيق را بده كه رضاى تو را انتخاب كنيم . پروردگارا ، توفيق آن ده كه وظايفمان را درست تشخيص دهيم كه يكى از مهم‌ترين ، مشكل‌ترين كارهاى انسان اين است كه وظايفش را تشخيص دهد . و من معتقدم اكثريت در بين ما عدم تشخيص وظايف است . و گاهى انسان ، انسان خوبى است و به راه خوبى مىرود ، مىخواهد انجام وظيفه كند ، اما در تشخيص نمىتواند درست انجام دهد و از اصعاب كارها تشخيص وظيفه است و سپس انجام وظيفه . و اين جا در آخر يك روايت را مىخوانم و زحمتم را به دوستانم خاتمه مىدهم . امام صادق عليه السلام فرمود : أَوْرَعُ النَّاسِ مَنْ وَقَفَ عِنْدَ الشُّبْهَة ؛ « 2 » پرهيزگارترين مردم كسى است كه در موارد شبهه‌ناك توقف كند . از همه مردم پرهيزگارتر و بيشتر از نظر « ورع » انسانى است كه كارى كه برايش مشتبه است ، آيا خدا راضى است و يا نيست ، حمله نكند و نرود و بىفكر عمل نكند . و اين نكته‌اى است كه امام صادق عليه السلام مىفرمايد و ما گرفتار اين مطلبيم . بسا اتفاق مىافتد كه انسان به يك مطلبى و به يك ازدواجى و يك مسافرتى و به يك خريد و فروشى علاقه دارد و جلو مىرود و در دلش هم گاهى شك و ترديد پيدا مىشود كه اين حلال است يا حرام ، جايز است يا نيست ، اعتنا نمىكند و مىرود .

--> ( 1 ) سورهء آل‌عمران ، آيهء 30 . ( 2 ) الخصال ، ج 1 ، ص 16 .